วิญญาณรัก…ฟ้ามิอาจพราก

*** ความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับวัยหรือระยะเวลา

แต่หากคุณรักใครซักคน

คุณพร้อมไหมที่จะรักเธอตลอดไปและชั่วนิรันดร์ ***

เอ เจ แม็คเคนนา วิญญาณรัก…ฟ้ามิอาจพราก   วันนี้เป็นวันเกิดของจิม เบรนแนน เขาตื่นขึ้นมาในเช้าอันมืดครึ้มของเดือนสิงหาคมเสียงนกที่ขับขานประสานเสียงร้องเพลงดังก้องไปทั่วสวนด้านนอก เขางัวเงียมองไปทางพระอาทิตย์สีส้มดวงกลมเปล่งที่กำลังแผดเผาวอล์เปเปอร์ลายดอกไม้สีซีดจางตรงข้ามกับเตียงนอนที่ยับยู่ยี่อยู่เป็นเวลานาน             “วันเกิดของฉันนี่นา“ สุดท้ายเขาก็นึกออก “วันนี้ฉันอายุเจ็ดสิบหกปี เวลาที่ผ่านมาไปอยู่ที่ไหนหมด“   เขาถ่อสังขารลงมาจากเตียงที่ทำให้ปวดเมื่อย มายืนอยู่ข้างหน้าต่างในชุดนอนลายทาง จิมจ้องมองไปทางสวน มีอะไรจะต้องทำอีกมาก ผ่านไปวันแล้ววันเล่า เดี๋ยวนี้วันๆก็เหลือแค่กำจัดวัชพืช อาการปวดหลังและความปรารถนา เมื่อตะวันขึ้นดอกกุหลาบในสวนข้างนอกต่างตื่นกันแล้ว ไม้จางเลื้อยขึ้นไปราวกับเด็กที่กำลังเจริญเติบโต และดอกดาวเรืองที่อยู่รอบๆกำลังถูกแสงอาทิตย์แผดเผา   วันเกิดของฉัน   สุนัขข้างบ้านส่งเสียงเห่า แมวตัวหนึ่งปีนป่ายกำแพงแก้วแหลมคมแล้วโดดลงมาอยู่ข้างๆเงาของตัวเองใต้ต้นแอปเปิ้ล เหล่านกกระจอกแตกรังบินออกสู่แสงแรกแห่งดวงอาทิตย์ ข้างใต้บ้านนกที่ผุพัง หนูตัวหนึ่งกำลังเพลินกับการแทะขนมปังค้างคืนเล่น เงาน้อยๆของรั้วในสวนหดสั้นลงด้วยความกลัวแสงและดาวดวงสุดท้ายค่อยๆเลือนหายไปกับรุ่งอรุณ อากาศร้อนของวันในเดือนสิงหาคมเริ่มขึ้นแล้ว               จิม เบรนแนน วัยเจ็ดสิบหกปี นั่งในห้องครัวเงียบสงัด หลังคาบ้านที่หนักและร้อนอย่างกับเตาอบ ไอร้อนแผ่รอบตัวเขา มือที่มีเส้นเลือดปูดโปนของจิมปัดเศษขนมปังปิ้งจากโต๊ะพลาสติก และจากนั้นเขาก็เดินลากรองเท้าแตะสีซีดอย่างงัวเงียไปตามพรมรอยปักรูปพระอาทิตย์ เขาเงี่ยหูฟังเสียงตื่นของวันใหม่ นาฬิกาบนตู้ลิ้นชักส่งเสียงติ๊กๆอย่างรีบเร่งและกล่องรับจดหมายที่ตื่นขึ้นมาอย่างทันใด   จิมเดินไปยังห้องโถง หยิบใบปลิวและใบโฆษณาแจกส่วนลดราคาสินค้าและท่องเที่ยวในต่างประเทศ จิมไม่เคยออกไปจากไอร์แลนด์เลย ไม่เคยข้ามน้ำข้ามทะเล สายตาเหนื่อยล้าของเขาพิจารณาซองจดหมายต่างๆที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา ไม่มีการ์ดวันเกิดให้หวนคิดถึง ป่านนี้แล้วใครจะไปจำได้กันเล่า   เขาเดินกลับมายังห้องครัวอีกครั้ง ใช้มีดกรีดจดหมาย แล้วหยิบใบเสร็จที่พับอยู่ออกมา ดีกว่าไม่มีอะไรเลย แม้ว่ายังไม่ได้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ อย่างน้อยพวกเขาก็ติดต่อมา ไม่ช้าเขาก็เลิกหมกมุ่นกับการเปิดซองจดหมาย เขาหันมองผ่านแสงแดดที่สาดส่องจนตาพร่าไปยัง กาน้ำชาเคลือบเงาสีน้ำตาล จากนั้นเขาวางข่าวไม่ดีนั่นไว้ข้างตัวก่อน แล้วรินน้ำชาอุ่นๆ เขาค่อยๆนั่งลงและคิดถึงวันเกิดที่กลับมาอีกครั้ง ขนมเค๊กกับเบียร์ เสียงเพลงกับการเฉลิมฉลอง คนที่รักและห่วงใยผู้จากไปนานแสนนานของเขา เมื่อไหร่จะกลับมาอีกครั้ง                   “เวลาโบยบินจากเราไป“ เขารำพึงกับตัวเอง             เขาคุยกับตัวเองเสียส่วนใหญ่ จะมีใครคนไหนได้ยิน นาฬิกาตีบอกเวลาอยู่ในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว จิมลุกขึ้นมาด้วยความเหนื่อยอ่อนและเตรียมตัวเผชิญหน้ากับวันใหม่ เมื่อเขาเปิดวิทยุ ข่าวต่างๆสะเทือนใจของเขาเหลือเกิน โลกเรามีแต่เด็กๆที่ตายและเจ็บป่วย ข่าวร้ายคั่นด้วยคำโฆษณาซ้ำๆกรอกใส่หูเราโดยไม่รู้ตัว โลกเริ่มบ้าคลั่งขึ้นทุกวันจากความโหดร้ายทารุณ และดูเหมือนไม่มีใครจะสังเกต เขาหมุนหน้าปัดเปลี่ยนคลื่นวิทยุ เสียงชาวต่างชาติดังขึ้นในอากาศทันใด ภาษาที่รุนแรงบอกเล่าข่าวเด็กถูกข่มขืน สื่อชอบทารุณกรรมเด็กไร้เดียงสาด้วยเรื่องราวระทึกขวัญและตีแผ่ข่าวให้ชาวบ้านรู้อย่างปัจจุบันทันด่วน ช่างแตกต่างจากแต่ก่อนเหลือเกินที่มันเงียบสงบกว่านี้นัก และเด็กๆสามารถจะวิ่งเล่นบนถนนได้ สิ่งเหล่านั้นจะกลับมาอีกเมื่อไหร่กัน ริง อะริงอะโรซี่  เสียงเด็กๆกำลังร้องเล่นเกมกันอยู่   จิมอมยิ้มแล้วหยิบหนังสือเรื่องโมสาร์ทและเช้าที่ปลอดภัยของผู้แต่งเชอรูบิโน จากนั้นเขาสวมเสื้อผ้าแล้วหยิบไม้เท้าและหมวกผ้า เดินไปยังหน้าประตู ตรวจดูหน้าต่างลงกลอนประตูเพื่อความปลอดภัย จิมคิดไปถึงขโมยและจินตนาการไปถึงการทำร้ายร่างกาย และเกิดความกลัวหากพวกโจรบุกรุกเข้ามาตอนค่ำคืนเวลาที่บ้านเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตามอายุของมัน   โลกนี้เป็นอะไรไปแล้ว   จิมหมุนลูกบิดเปิดประตูหน้าบ้านและเห็นเอลเลน เคลลี่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอยิ้มให้ราวกับแสงสาดส่องจากพระอาทิตย์   สุขสันต์วันเกิดค่ะจิม   เขาประหลาดใจอยู่ไม่นาน จิมยิ้มตอบกลับให้เธอ แล้วก็ถอนหายใจ เพราะเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริงๆ   เอลเลน เคลลี่เพิ่งอายุครบสิบสี่ปีเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาเห็นเอลเลนบ่อยครั้งในระยะหลังๆ เมื่อวานนี้เธอยังเดิน ตามหลังเขาตลอดทางที่เดินไปยังห้องสมุดที่เงียบสงัดนั้น เมื่อเขานั่งพักที่แคโรลีนปาร์ค เธอยืนคอยเขาอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้   “ฉันไม่ลืม” เธอพูดกับเขา   “ฉันรู้ ฉันรู้“   “เธอจะออกมาเล่นกับฉันได้ไหม“   “ไม่ได้หรอกเอลเลน เธอตายไปแล้วนะ“   แสงอาทิตย์ทอดไปยังพื้นถนน และไปตกที่บ้านของจิม เอลเลนค่อยเลือนลางไปดั่งเงาที่ตกใจหายไป           “เอลเลนผู้น่าสงสาร“ จิมพึมพำเบาๆอย่างเศร้าโศก “ที่รักของฉันผู้จากไป“ “จิมเลี่ยงการไปซุปเปอร์มาร์เก็ต เพราะมันยุ่งยากเกินไปสำหรับเขา  พนักงานช่องเคาเตอร์ชำระเงินที่รีบจะกลับบ้าน เด็กๆที่กระหืดกระหอบ เด็กน้อยร้องไห้กระจองอแงเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ พวกหนุ่มหัวล้านเตียนเบียดแซงขึ้นไปข้างหน้า  เสียงด่าไม่ได้มีผลอะไรเลย พวกเขายังทำหน้าตาเฉย โดยไม่มองย้อนกลับมา เด็กผู้หญิงที่อยากได้โน่นอยากได้นี่ ที่จอดรถที่เต็มไปด้วยการรีดไถเงิน แม่บ้านที่เร่งรีบ รถราที่วิ่งสวนไปมาน่าเหนื่อยหน่าย ผู้หญิงทันสมัยที่มีอิสระอันน้อยนิด ความทันสมัย ความใหญ่โต และการมีทางเลือกที่มากมายของซุปเปอร์มาร์เก็ตดูเหมือนจะทำให้จิมรู้สึกโดดเดี่ยวและเหน็ดเหนื่อยเกินไป   เขาไปร้านค้าที่เล็กกว่า พูดคุยกับคนคุ้นเคย ซื้อนม ไข่ไก่และขนมปังสดใหม่แถวเล็กๆ  มิสซิสบาร์เรทจากบ้านเลขที่ยี่สิบเก้าผงกศีรษะทักทายด้วยความสอดรู้สอดเห็นอยู่นอกร้านขายของชำเป็นเวลานานทีเดียว   “เป็นยังไงบ้างคะ“ เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นพร้อมกับมองทะลุมายังที่คิดราคาตรงหน้าต่าง   ดีมากเลย ขอบคุณพระเจ้า แล้วคุณล่ะ“   หาที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะค่ะ   ชีวิตถูกบีบบังคับให้โกหกอย่างแยบคาย   จิมเดินกลับบ้านผ่านถนนที่ร้อนระอุไปทางโบสถ์ด้วยวัยเจ็ดสิบหกปี                  เขานั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมในห้องนั่งเล่นมองออกไปยังถนน เสียงนาฬิกาในห้องนั่งเล่นตีบอกเวลาสิบโมง วันเวลาอันยาวนานยืดยาวออกไปเปรียบดั่งความเป็นนิรันดรอันเลวร้าย ความน่ากลัวของเวลาสิบนาฬิกาคือ ไม่มีอะไรจะทำเหมือนกับพวกเด็กหญิงที่สดใสร่าเริงข้างนอกนั่นที่รีบเร่งออกไปในตอนเช้า แข่งกับดวงตะวันที่เคลื่อนมาอยู่ตรงกลางศีรษะเข้าไปทุกที เวลาที่มีอยู่อันน้อยนิดทำให้พวกเธอต้องใส่เสื้อรัดรูปสีดำและกระโปรงสั้นเต่อเพื่อให้สะดวกกับการเดิน   ฉันดีใจที่ฉันไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไป           จิมไม่ชอบเวลาแบบนี้ของวันเลย ร้อนเกินไปสำหรับการออกไปนั่งเล่นในสวนเสียแล้ว และไม่มีอะไรเติมเต็มให้กับจิตใจ จนกว่าจะถึงมื้อเที่ยง แสงแดดยังคงอยู่ตลอดช่วงบ่ายอันยาวนานที่แสนจะน่าเบื่อ เหมือนกับถนนที่ว่างเปล่า โดยไม่รู้ว่าจะไปไหน จิมพยายามจะอ่านหนังสือ แต่ถึงแม้เขาจะใส่แว่น ตัวอักษรก็ยังไม่ชัดอยู่ดี              “เอลเลน“ เขากระซิบเบาๆ ชื่อเธอดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับระฆังกังวาน   เอลเลน เคลลี่, เคลลี่ เอลเลน, เคลเลน เนลลี่   จิมร้องเล่นกับชื่อของเธอ เขาค่อยๆหลับตาลง เขาเริ่มตกอยู่ในภวังค์อีกครั้งและได้ยินเสียงดังไกลๆมาจากที่เคาะประตูทองเหลืองใต้กล่องจดหมายบราสโซซึ่งกระทบกันครั้งหนึ่ง จิมเดินกระย่องกระแย่งไปยังห้องโถง และเมื่อเขาเปิดประตูออกกว้างอย่างช้าๆ เอลเลนวัยสิบห้าปียืนอยู่ตรงนั้น เธอน่ารักมาก มีแสงอาทิตย์สว่างรอบตัวเธอราวกับปาฏิหาริย์ เอลเลน เคลลี่เป็นสาวสวย และมีความสุขสดชื่นสมวัยนัก “เธอจะไม่ออกมาเล่นจริงๆเหรอ“   จากด้านหลัง วิญญาณอีกร่างหนึ่งยืนอยู่ในทางเดินมืดๆของห้องโถง นั่นคือแม่ของจิมนั่นเองซึ่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น   “เขาจะไปซื้อของให้ฉันจ๊ะ เอลเลน“   จิมวัยสิบหกปีกับหญิงสาวสองคน ท่ามกลางความสุขแบบวัยรุ่นของเอลเลน   “ฉันจะไปกับเธอด้วย” เอลเลนตกลงใจไปกับเขาเสมอ “เราจะไปที่ร้านด้วยกัน ตกลงไหมคะ“             แม่เห็นด้วยกับเอลเลน เพื่อนบ้านที่เธอรักเหมือนลูกสาว   “ได้สิ ตกลงจ๊ะที่รัก“   จิมและเอลเลนเดินลงมาที่ประตูกับแม่ โบกมือลาแม่ซึ่งรอจนกระทั่งพวกเขาเดินพ้นรั้วไปแล้ว ตลอดทางก็กังวลเกี่ยวกับการข้ามถนนและการเจ็บป่วยที่ไม่อยากจะคาดเดา ไม่ว่าจะเป็นวัณโรค ปอดอักเสบ โปลิโอ หัดหรือคางทูม ซึ่งแล้วแต่จะตั้งชื่อเรียกมันซึ่งคนหนุ่มสาวมักจะเสียชีวิตตอนยังเด็กด้วยโรคพวกนี้               จิมและเอลเลนใกล้ชิดกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น หัวเราะกันมากขึ้น อยู่ด้วยกันสองคน ตกอยู่ในภวังค์แห่งความรัก เส้นผมของเอลเลนม้วนรอบๆใบหูเล็กๆเหมือนเด็ก เอลเลนเงียบและมั่นคงดั่งพระจันทร์   “เธอจะรักฉันตลอดไปไหม” จิมถาม                   “ตลอดไปและชั่วนิรันดร์ค่ะ“ เอลเลนบีบมือเขาเพื่อยืนยันหนักแน่น                   ในตอนกลับ พวกเขาลัดเลาะผ่านป่าไม้เดือนสิงหาคม ทางลัดที่แสนยาวไกล พวกเขายังคงพูดคุยกัน คำพูดของพวกเขาละมุนดังปุยนุ่นบนความเงียบของผีเสื้อฤดูร้อน พวกเขาจุมพิตกันท่ามกลางใบเฟิร์นที่มีร่มเงาแห่งความเขียวชอุ่มด้วยความใสบริสุทธิ์อย่างนั้นเป็นเวลานาน   ชีวิตในช่วงหยุดฤดูร้อนจนกระทั่งอายุสิบเจ็ดปี จิมย้ายตามพ่อไปที่เมืองคอร์คเพื่อทำธุรกิจ ความสวยงามของเมืองคอร์คและเรือในแม่น้ำ โบสถ์คอบห์และโรงแรมเมโทรโพลที่หรูหรามีระดับ อาหารเย็นกับของหวานที่สุดวิเศษ ทุกคนต่างใส่เน็กไทสีดำ สูบซิการ์สีน้ำตาล ดื่มเหล้าคอร์กเทลผสมมะนาว ซึ่งตอนนี้ที่เมืองคอร์คนิยมเครื่องดื่มประเภทนี้และจิมก็กำลังเมาหัวหมุนกับมะนาวโซดาแก้วนี้อยู่               จิมกับบรรดาเพื่อนของพ่อและปาร์ตี้ที่มีแต่เรื่องของกามอารมณ์ พ่อออกไปกับเพื่อนคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว พ่อมีความรู้สึกเหมือนเป็นหม้ายพร้อมทั้งหันกลับมาขยิบตาอนุญาติให้ทำผิด ปล่อยให้เขาอยู่เป็นนกน้อยในป่าใหญ่อยู่คนเดียว                         จิมเต้นรำจนกระทั่งอรุณรุ่งกับสาวที่ใส่สร้อยคอไข่มุก หลังห้องไม้โอ๊คบนบ้าน เธอบอกว่าพ่อแม่ของเธอจากไปแล้วและจิมยังคงไม่สร่างเมา   “ให้ฉันช่วยพาเธอไปที่เตียงนะ“ เขาพูด พร้อมทั้งเรียนรู้กฏของเกมและเมื่อไหร่ที่จะเล่นโกง   เอลเลนวัยสิบหกปีอบอวลด้วยกลิ่นอายของความรักและดอกกุหลาบ ส่วนหญิงสาวคนนี้อายุยี่สิบปีแต่คลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า ตุ้มหูไข่มุกของเธอและใจกล้าราวหินผา เธอเปลือยร่างอาบน้ำและปล่อยให้น้ำไหลหยดเป็นทาง  จิมตกหลุมรักเธอราวกับจะกลืนกิน เอลเลนวัยสิบหกปีผู้อ่อนหวาน ให้เขาได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องแบบนี้ เธอรักษาพรหมจารีไว้จนถึงวันแต่งงาน แต่จิมต้องการมากกว่านั้น เขาให้ความรักกับคนที่ไร้ค่า               ผิดไปแล้ว เอเลน ฉันทำผิดอย่างใหญ่หลวง               คนผมบลอนด์มาที่เมืองหลวงดับลินด้วยหิมะ กิเลสชักนำจิมให้เติบโตและอยากรู้อยากเห็น เขาเลือดเย็นราวกับหิมะ เอลเลนวัยสิบเจ็ดปีถูกทอดทิ้งราวกับของเล่นที่เสียและใช้การไม่ได้   “เธอไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ“   “ไม่“   น้ำตาบนริมฝีปากอันข่มขื่นของเอลเลน ตาแดงด้วยความเจ็บปวด วิญญาณที่เหี่ยวเฉา ลาก่อน เอลเลน               “ไม่ ฉันไม่ต้องการเธอ“               จิมตอกกลับด้วยคำพูดสุดท้ายที่หนักแน่น โหดร้ายเหมือนกับความหนาวเหน็บของฤดูหนาวนี้ ทอดทิ้งเอลเลนให้เดียวดาย รอคอยเขาเงียบๆเพื่อที่ตัวเธอจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้                      ปีต่อมาเขาก็ทิ้งสาวไข่มุกคนนั้น วันหยุดพักผ่อนที่ไม่มีโอกาสแม้จะเอ่ยคำลากับเอลเลนผู้อ่อนแอวัยสิบแปดปีและเดียวดายด้วยโรคร้ายที่คุกคามปอดสีชมพูของเธอ หัวใจมืดหม่นด้วยความรัก ความไร้เดียงสาของเอลเลนเหมือนดั่งกลีบดอกไม้โปรยปรายยังใบหญ้า มาลัยหนามสำหรับเจ้าสาวที่แสนบริสุทธิ์อย่างเอลเลน ผ้าคลุมหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา             เอลเลนป่วย   แม่ของจิมทักทายเขาด้วยความลำบากใจตอนที่เขากลับมา เธอประสานนิ้วมือไว้ด้วยกัน แก้มทั้งสองข้างอาบไปด้วยน้ำตา                   “เอลเลนผู้น่าสงสาร“ แม่พูดถึงการเสียชีวิตด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ จิมตกใจไปชั่วขณะหนึ่ง   สายเกินไปแล้ว               เลือดสีดำบนปากแห้งแตกของเอลเลน ดอกไม้บนหลุมฝังศพแข็งเป็นน้ำแข็ง ใบไม้สีน้ำตาลปลิวไหวโบยบินไปไกลในอากาศที่หนาวจับใจ เธอถูกฝังลงไปอีกครั้ง ไม่มีจุมพิตที่แสนอบอุ่นมากไปกว่านี้ และหัวใจดวงหนึ่งที่ถวิลหาความรัก เอลเลนวัยสิบเก้าปี ไม่มีโอกาสถึงยี่สิบ แม่ที่ยืนหลังหีบศพ และฝนที่ตกมาเป็นเวลาห้าสิบปีหรือมากกว่านั้นเป็นต้นมา               ที่รักของฉันจากไป ชั่วนิรันดร์   นาฬิกาตีดัง หนึ่งครั้ง สองครั้ง และต่อไปเรื่อยๆ             จิมต่อสู้กับความฝันที่ร้องเรียกชื่อเธอในเงาของเสียง                         “เอลเลนใช่ไหม“                             เงามืดที่เงียบสงัดดั่งคำหวานจากปากคนตาย ปากหลุมฝังศพหินอ่อนเย็นเยียบอย่างกับหิน ปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อยไอวี่และต้นมอส จิมสะดุ้งตื่นสู่โลกของความเป็นจริง เขาเดินไปที่หน้าต่างจ้องมองไปยังพระอาทิตย์ ถูมือที่มีเส้นเลือดปูดโปน ภาวนา แล้วเขาก็กลับเข้ามาทำอาหารกลางวันเป็นแฮมในซอสมะเขือเทศ เขาฝันถึงเย็นที่จากไป ครึ่งหนึ่งของชีวิตที่จากไป ในวิทยุ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องเพลง สี่เพลงสุดท้าย คุณไม่อาจจะรู้ความหมายของมันได้               เพียงความโศกที่หอมหวาน ใครกล่าวอย่างนั้นกัน             เวลาต่อมา จิมออกไปนั่งเล่นอยู่ในสวนดูพระอาทิตย์ตกดิน ไม่มีอะไรจะมองนอกเสียจากนกแบล็กเบิร์ดและนกกระจอก  ไม่มีเสียงใดๆให้ได้ยินนอกจากเสียงผีเสื้อกระพือปีกเท่านั้น               แม้ว่าต่อมา นาฬิกาบนหน้าปัดตีบอกเวลาสิบสองนาฬิกาแล้ว ช่วงเวลากลางคืนก็ยังร้อนอยู่ดี               จิมขึ้นไปบนเตียงที่ว่างเปล่าอย่างยากลำบาก เขาปิดไฟที่หัวเตียงและจ้องมองเงาที่ทอดไปยังวอลเปเปอร์ลายดอกไม้ ดวงดารากำลังจ้องมองหน้าสีเทาของเขาและพระจันทร์เดือนสิงหาคมที่ร้อนในหน้าต่างที่เปิดกว้าง  เสียงที่เงียบสงัดราวกับดอกแอปเปิ้ลที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเบาๆอย่างเงียบสงบ เอลเลนยืนยิ้มยินดีปนเศร้าอยู่ข้างเตียงเขา เอลเลนรอคอยเขาด้วยความซื่อตรงไม่เสื่อมคลายอยู่ตรงนั้น               “เธอต้องการฉันแล้วหรือยัง“               แน่นอน ที่รักของฉัน แน่นอน               เขาพูด “ฉันสามารถจะเล่นกับเธอได้แล้ว เอลเลน ถ้าเธอต้องการ ถึงวาระสุดท้ายของฉันแล้ว ฉันจะไปอยู่กับเธอ“                         “ฉันดีใจเหลือเกิน ฉันรอคอยเธอมานานแสนนานแล้ว“                       จิมลุกขึ้นมาจากเตียง ทิ้งร่างวัยเจ็ดสิบหกปีบนผ้าปูเตียงลอยล่องสู่แสงจันทร์พร้อมด้วยเอลเลนในอ้อมแขน ทั้งสองพุ่งทะยานดั่งดาวหางไปไกลชั่วกัลปาวสาน ขณะที่นาฬิกาตีบอกเวลาหยุดลง   ตลอดไปและชั่วนิรันดร์