ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย
ของคนในอยากรีบออก คนนอกอยากรีบเข้า
สถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง ยามเย็นเวลากลับบ้านของหนุ่มสาวชาวออฟฟิต
เด็กชายวัย 7-8 ขวบ ตะโกนขึ้นอย่างเบิกบาน “โอ โฮ่ ว่าววว” ….”จะเข้าได้มั้ยเนี่ย”
อยู่นอกขบวนรถ ขณะที่ประตูรถไฟฟ้ากำลังเปิดออก
มุมเล็กๆที่ทำให้ผู้หญิงคนนึงที่กำลังคิ้วขมวดแอบอมยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินออกไป
ช่วงนี้ฝนตกบ๊อย บ่อย
นอกจากจะเปียกแล้ว ยังแฉะ และเละอีกด้วย
มะวานออกจากออฟฟิตเลทไปประมานครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มมืด
มืดเพราะว่าเมฆที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วจากกระแสลมพัด
บรรยากาศเหมือนฟิล์มภาพยนตร์เก่าๆชอบกล
ยิ่งเดินคนเดียวยิ่งเปลี่ยวหนัก ผ่านก่อสร้างตึกใหญ่
มีคนงานใส่เสื้อสีเหมือนกันกำลังยืนเลือกไส้กรอกบ้าง ไอติมมั่ง
ก็เดินขึ้นไปยืนที่ชานชะลา ฝนเริ่มโปรยลงมา เริ่มหนักขึ้น หนักขึ้น
แล้วก็สาดมาสองทิศทาง อย่างกะเอารถเข้าศุนย์ล้างรถอย่างงั้นแหละ
ไม่ว่าจะไปยืนตรงไหนก็เปียก สาดแรงด้วย
ถุงพลาสติกสีดำถึงกะปลิวล่องลอยอยู่กลางอากาศชั้นสิบกว่า
รถไฟฟ้าก็ไม่มาซะที ความเหงาก็บังเกิด
ถ้ามีใครมายืนอยู่ด้วยคงไม่เหงา คงไม่หนาวอย่างงี้หรอกนะ
ยืนคนเดียวข้างเสา ตัวเปียกปอน รอคอยโทรศัพท์
ใครก็ได้ โทรมาให้หายเหงาซะหน่อย
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง น้องชายหัวโตโทรมาบอกว่าอยากเจอ
คุยกันไปซักพักก็ต้องวางเพราะเสียงจอแจของคนที่ล้นสถานีและเสียงฝนกระหน่ำ
รถไฟฟ้าขบวนแล้วขบวนเล่าก็ผ่านไปโดยที่เรายังไม่ได้เข้าไปซะที
กว่าจะเข้าไปได้ก็ขบวนที่สามละ เข้าไปถึงก็ยืนสั่นดิ๊กๆเป็นลูกหมาเปียกฝนอยู่ข้างประตู
ไหนจะลงใต้ดินอีก ยิ่งหนาวเข้าไปใหญ่
พอถึงสถานีที่ต้องลง น้องชายหัวโตก็โทรมาอยากเจอพอดี
อยากเจอก็ไปหา เจอกันสองนาทีละก็กลับ
อย่างน้อย วันที่ฝนสาด ก็ยังมีอะไรที่ทำให้หายเปลี่ยวได้บ้าง
เสียงกระหึ่มก้องหล้านภากาศ กึกก้องฟ้าสนั่นลั่นถึงไหนไหน
จังหวะกลองตีดังระทึกใจ ฉาบฉิ่งใหญ่ฆ้องแตรโหมบรรเลง
Daddy leads me to the zoo.
I see kangaroo near bamboos.
Monkeys climb on the trees
And they give bananas to me.
Elephant with the long trunk swing.
The birds can sing and fly by wing.
Crocodile likes swim.
But I don’t want swim with him.
Giraffe has a long neck
And the long tail is snake.
The horse runs very fast
And I see tiger in the last
When I go home , I see monkeys eat my ice-cream.
Oh…my god , it is my dream
